Bu ülkede en hararetli tartışmaların ikisi yıllardır aynı masada: laiklik ve ulus-devlet. Biri “devletin dine mesafesi” diye özetleniyor, diğeri “ortak

Toplumsal çatışmalar “insanların bozulmasıyla” değil, kaynakların, hukukun ve temsilin adaletsiz işlemesiyle büyür. Kimlikler üzerinden sürdürülen siyaset, çözümü değil gerilimi üretir;

Bir kenti yönetmek, yalnızca yollar yapmak, binalar dikmek ya da parklar açmak değildir. Asıl mesele, insanın içinde huzurla yaşayacağı bir

Son yıllarda ülkede yaşanan ekonomik sorunlar artık yalnızca enflasyon, işsizlik ya da döviz kuru artışıyla açıklanamaz hale gelmiştir. Mutfaktaki yangın

Son on–on beş yıla baktığımızda, dünyanın birçok köşesinde aynı sahne ortaya çıkıyor: Sandık var, seçim var, parlamento var… Ama gerçek

İnsanların doğdukları yere yönelik özlem duygusu, yüzeysel bir nostaljiden çok daha fazlasını ifade eden, psikolojik ve kültürel yönleri bulunan karmaşık

Atlas’ın ölümü sadece bir adli vaka değil; çocuklara yönelik şiddetin ve ihmaller zincirinin acı sonucu. Üstelik bu kez sarsıcı olan

Asgari ücret, taban olmaktan çıkıp ücret belirlemenin referansına dönüştükçe ücret skalası daralıyor; çalışan önce itiraz ediyor, ardından borç, işsizlik riski

İklim koşullarına rağmen yoğun katılımla gerçekleşen Menteşe 2. El ve Takas Pazarı, ekonomik gerçekliğin yanı sıra dayanışmayı, sürdürülebilirliği ve yerel

Sokaklara taşan heyecan, okul bahçelerinde tutulan nefesler, sınıf kapılarında biriken beklentiler… Evet, karne tatili yaklaşıyor. Ama o bahçelerde koşan çocuklar

Son yılların en çok konuşulan kelimesi: göç. Sınırlar aşan kalabalıklar, dolup taşan şehirler, gergin tartışmalar… Hep aynı soruyu soruyoruz: “Neden

Başta duranların gücü her zaman para bolluğundan gelmez. Bazen tam tersi olur. Cebinde para azalan insan sayısı artar. Yoksulluk yayılır.

Bir köşe yazısı yayımlandı, yardım çağrısı karşılığını buldu: Üç duyarlı yurttaş iki kız öğrencinin kışlık giyim ve eğitim giderlerine destek

Her yılbaşında umutlar çoğalır, hayaller kurulur. İnsan, takvimin bir yaprağı daha düştüğünde, ister istemez içinden “Belki bu yıl” der. Belki

Muğla’da CHP’nin “Şimdi İktidar Zamanı” başlığıyla düzenlediği çalıştay, bir program olmanın ötesinde bir şey söylüyordu: Siyasette “alışılmış” görüntülerden sıkılanların, ezberlerden

“Çocuklar arasında olur” diye geçiştirilen şeyin adı akran zorbalığı. Kimi zaman lakap takma, kimi zaman dışlama, kimi zaman da itme-kakma…

Zıtların birliği ilkesi, çoğu zaman ders kitaplarının “soyut” sayfalarında kalır; oysa Türkiye’de gündemi biraz takip eden herkes, bu ilkenin nasıl

Türkiye’de uzun süredir “ahlak”, “milli-manevi değerler” ve “dindar/milli kuşak” söylemi siyasal dilin ana omurgalarından biri. Ne var ki kamusal alanda

Muğla’nın varsıllığına düşen görev, bir simitle günü bitiren—özellikle kız—öğrencilerin sessizce “idare etmeye” çalıştığı yoksunluğu dayanışmayla görünür ve yaşanabilir kılmaktır. Muğla

Muğla denince akla önce deniz geliyor: Bodrum, Marmaris, Fethiye… Turizmin ışıkları, yaz kalabalığı, sezonluk işler. Oysa Muğla’nın göç meselesini anlamak

İnsan hakları çoğu zaman soyut bir “evrensel değer” gibi anlatılır. Oysa insan hakları, en somut hâliyle hayatta kalma hakkıdır: Kapının

Emeklilerin durumunu yazmak insana artık anlamsız gibi geliyor. Çünkü duyan yok. Devlet duymuyor, siyaset duymuyor, sokak bile bu sessiz çığlığa

Apartmanların ışıklarına hiç dikkat ettiniz mi Gündüz perdeleri kapalı, gece yarısına doğru tek bir odadan ekran ışığı sızıyor. Çoğu zaman

Devlet deyince çoğumuzun gözünde hemen bayrak, parlamento, başkan, meclis görüntüleri belirir. Oysa insanlık tarihine biraz geriden bakınca devletin hiç de