Ruhu yaralı insanlar ülkesi

Hafta sonu İstan­bul’da bütün ha­yat­la­rı sa­nat-Ede­bi­yat-şi­ir-si­ne­ma-mü­zik olan bir grup ar­ka­da­şı­mız­la dost mec­li­sin­de bir araya gel­dik.
Bu tür soh­bet­le­rin ko­nu­su tah­min edi­le­ce­ği gibi in­sa­nı­mı­zın daha rahat bir yaşam sür­me­si sü­rer­ken de “Kül­tür sanat ile ne kadar il­gi­li­yiz?” so­ru­su­na cevap bulma nok­ta­sın­da olu­yor.

Top­lam 15 ki­şi­lik bir “Aydın” grubu çer­çe­ve­sin­de baş­la­yan soh­bet ge­ce­nin geç sa­at­le­ri­ne kadar devam etti.
Ko­nuş­ma­cı­lar ara­sın­da bu­lu­nan bir dos­tu­muz “-Ar­ka­daş­lar ben şu an içe­ri­sin­de bu­lun­du­ğu­muz du­ru­mu Ruhu ya­ra­lı in­san­lar ül­ke­si ola­rak yo­rum­lu­yo­rum, dik­kat­li bir şe­kil­de bak­tı­ğı­nız­da çev­re­niz­de sa­yı­la­rı­nı hesap ede­me­ye­ce­ği­niz kadar fazla ruhu ya­ra­lı insan gö­re­cek­si­niz” bil­gi­si­ni verdi.

O andan iti­ba­ren soh­be­tin ana ko­nu­su tah­min edi­le­ce­ği gibi “Ruhu ya­ra­lı in­san­lar ül­ke­si” et­ra­fın­da gitti geldi.
Kabul edi­le­ce­ği gibi Tür­ki­ye yö­ne­til­me­si ger­çek­ten son de­re­ce zor bir ülke.

Av­ru­pa ile Asya ara­sın­da bu­lu­nan 86 mil­yon nü­fu­su bu­lu­nan ve öte­den beri ye­ni­li­ğe açık bir insan gru­bu­nun ço­ğun­luk­ta ol­ma­sı­na rağ­men sü­rek­li ama sü­rek­li oluş­tu­ru­lan “suni gün­dem­ler” ve­si­le­si ile bir türlü ger­çek ih­ti­yaç­la­rın ko­nu­şu­la­ma­dı­ğı bir süreç ya­şa­ma­ya ça­lı­şı­yo­ruz.

Nor­mal şart­lar­da 86 mil­yon va­tan­da­şın eko­no­mik so­run­lar­dan sıy­rıl­mış ve kül­tür-sa­nat nok­ta­sın­da daha fazla yol al­ma­sı ge­re­ki­yor.
Ancak yu­ka­rı­da da be­lirt­ti­ği­miz gibi si­ya­set ku­ru­mu­nun hiç dur­ma­dan oluş­tur­du­ğu “suni gün­dem­ler” do­la­yı­sı ile hem eko­no­mik nok­ta­da hem de kül­tür sanat nok­ta­sın­da bir türlü arzu edi­len nok­ta­la­ra ge­le­mi­yo­ruz.

Bu durum bizi ister is­te­mez “Bir dokun bin ah işit” nok­ta­sı­na gö­tü­rü­yor ve o nok­ta­da an­la­tı­lan­lar son­ra­sın­da “biz bu ha­ya­tı ya­şa­mak zo­run­da­mı­yız?” so­ru­su­nu ken­di­mi­ze daha fazla sor­mak zo­run­da ka­lı­yo­ruz.

İşin içe­ri­sin­de tek hedef ik­ti­da­ra gel­mek gel­dik­ten sonra da orada kal­mak olun­ca ik­ti­dar­lar ken­di­sin­den ol­ma­ya­nı “düş­man” ilan et­mek­ten ve bu kit­le­yi ola­bil­di­ğin­ce so­run­lar yu­ma­ğı ile karşı kar­şı­ya bı­rak­mak­tan asla geri dur­mu­yor­lar.
Be­ra­ber as­ke­re giden
Vergi veren
Sem­pa­ti tut­tu­ğu fut­bol ku­lü­bü­nü sa­vu­nan

86 mil­yon nü­fus­lu bir ül­ke­de ma­ale­sef in­sa­nı­mı­zın ya­ra­la­nan ruh­la­rı tamir edi­le­mi­yor.
Cad­de­de so­kak­ta do­la­şan in­san­la­rın yüz ifa­de­le­ri­ne bak­tı­ğı­nız­da ruh­la­rı­nın hangi oran­da ya­ra­lı ol­du­ğu­nu zaten çok net bir şe­kil­de gö­re­bi­li­yor­su­nuz.
Ha­ya­tın­dan mem­nun olan kimse ne­re­de ise yok.
Zen­gi­ni de mut­suz
Fa­ki­ri de mut­suz.
Her iki kit­le­nin de bir arada bu­lun­ma­sı­nı sağ­la­ya­cak on­la­rı ortak he­def­ler nok­ta­sın­da bu­luş­tu­ra­cak si­ya­se­ti ara­dan çok uzun yıl­lar geç­me­si­ne rağ­men bir türlü sağ­la­ya­ma­mış du­rum­da­yız.

Çözüm son de­re­ce basit
Basit olan bu çö­zü­mü si­ya­set­çi­ler biz­den daha iyi bi­li­yor­lar.
Ancak bunun için adım atan yok.
Ruh­la­rı­mız sü­rek­li ya­ra­lı.
Mo­ra­li­miz hep bozuk.
“Yarın ne ya­pa­ca­ğız ne ile kar­şı­la­şa­ca­ğız?” en­di­şe­si bizi bi­ti­ri­yor.
Bu kadar ruhu yarlı in­sa­nın ya­şa­dı­ğı bir ül­ke­de bir­lik ve bü­tün­lü­ğü nasıl sağ­la­ya­ca­ğız.?
Sı­kın­tı her geçen gün biraz daha de­rin­le­şir­ken.!!!