İSTEMİŞTİN

Hep istemiştin

Bir bahçede kanarya sesleriyle uyanmayı

Bülbüllerin öttüğü bahçede

O güzel cıvıltıları dinlemeyi.

Renk renk güllerin açtığı

Hafif hafif esen rüzgârda

Bir gül bahçesinde dolaşmayı.

Yağmur durduktan sonra,

Ötelerde yedi rengiyle görülen

Gök kuşağını seyretmeyi…

Hep istemiştin

Mavi koyları, bir tekneyle dolaşmayı

Issız bir adaya varıp, kumsallar üzerinde uzanmayı

Gün batarken uzak ufuklarda

Kızıllığını deniz üzerine düşüren

Mor gölgelerle gelen geceyi…

Hep istemiştin

Sürü sürü giden mekânsız kuşları seyretmeyi

Geceleyin gökyüzüne bakıp,

O uzak yıldızlarla beraber olmayı.

Sıcak bir evin penceresinden

Beyaz karlar altında kalmış dağları,

Sislerin sardığı zirveleri…

Hep istemiştin

Ümitli sabahlara uyanmayı

Bir dağ eteğine oturup,

Tarlalarda çalışan,

Renk renk giyimli insanlara bakmayı

Duymak isterdin bir dağ başından dökülen

Suların şarıltısını

Gecenin karanlığına sardığı

Köy evlerinin ölgün ışıklarını…

Hep istemiştin

Sıcak bir evde üşümeden uyumayı

Güzel anılarla birlikte olmayı

Özlemeden görebilmek dostlarını

Bir sevda türküsü çalarken radyoda

Tüm sevdiklerinle birlikte olmayı.

Bir gül ağacına hasret kalmadan

Demet demet güllerin açtığı

Bir gül bahçesinde olmayı…

Olmadı değil mi özlemlerin

Gül yerine diken battı ellerine.

Kıraç topraklarda yürüdün

Bozkırlar içinde buldun kendini,

Yorgun ve yitik!

Olmayacak düşler kurdun

Olsun istemiştin değil mi?

Bahar kokan yaylalarda koşmayı?

Yenik bir ruhun özlemleri bunlar

Çileli bir ömrün kucağında

Çok söyleyeceklerin vardı

Söyleyemedin kaldılar dilinin ucunda.

Neyi hayal ettiysem olmadı, demiştin

Bıraktım arkada yitik sevdalarımı

Olsun diye kurduğum düşleri

Böyleymiş fakir dünyası anladım

Demiştin üzgün ve sessiz,

Hayalde bile yaşatamadık özlemlerimizi.

Ömer Kâmil YILMAZ

18 Mayıs 2021/ Muğla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.